Zayıfladık İyice

Dokunsalar anıra anıra ağlayacak bireyler haline geldik.
Ne komünistiz, ne faşist artık. Neredeyse hepimiz depresifiz.
Elimizde avucumuzdaki kırık dökük umutlarla derme çatma evler kurduk. İçlerine bizi sevdiklerine inandığımız insanları yerleştirdik hep ama yalnız kalan yine bizlerdik. Bir kez bile “Niye?” diyemedik yüzlerine, kendi kendimize konuştuk bunun yerine.
Evvel zamanda içinde bizi ayakta tutan anne dualarının yerini, alkol almaya başladı.
Çok yalnızlaştık dostum, olağanüstü yalnızlaştık hem de.

kaynak : Furkan Gokcol